இறைவன் – நாத்திகவாதி

 இறைவன் – நாத்திகவாதி

(ஒரு சிந்தனை உரையாடல்)

இடம் :

ஒரு அமைதியான வெறிச்சோடிய மலைச்சரம்.

மாலை நேரம்.

காற்று மெதுவாக வீசுகிறது.

நாத்திகவாதி :

நீ இருக்கிறாயா இல்லையா தெரியாது…

ஆனா ஒரு கேள்வி மட்டும் எனக்கு எப்போதுமே இருக்கு.

இவ்வளவு துன்பம் இருக்கும்போது,

நீ இருந்தா சும்மா வேடிக்கை பார்த்துட்டே இருக்கியா?

இறைவன் :

(மெதுவாக சிரித்து)

நீ என்னை நம்பலன்னு தெரியும்.

ஆனா கேள்வி கேட்கிறாயே…

அதுவே நீ என்னைத் தேடுற சின்ன சைகை தான்.

நாத்திகவாதி :

தேடலா?

இல்ல… கோபம்.

சின்ன குழந்தை பசிக்கி அழுதா,

அதுக்கு சோறு தராம,

“இதுதான் வாழ்க்கை”னு சொல்றது நியாயமா?

இறைவன் :

அந்தக் குழந்தைக்கு சோறு தர வேண்டியது

நானா…

அல்ல அந்தக் குழந்தையை பார்த்து

கண்களைத் திருப்பிக்கொண்ட மனிதர்களா?

நாத்திகவாதி :

அப்படின்னா எல்லாத்துக்கும் மனிதனே பொறுப்பா?

நீ எதுக்கே இருக்க?

இறைவன் :

நான் கையைப் பிடிக்க

நீ நடக்க வேண்டும்.

நான் பாதையை காட்ட

நீ பயணம் செய்ய வேண்டும்.

நான் அனைத்தையும் செய்து விட்டால்

நீ மனிதனா…

அல்ல பொம்மையா?

நாத்திகவாதி :

ஆனா ஏன் நல்லவங்களுக்கு மட்டும்

அதிக சோதனை?

இறைவன் :

நல்லவங்க பலவீனமில்லை.

ஆனா அவர்கள் உணர்ச்சியுள்ளவர்கள்.

உணர்ச்சி உள்ளவன் தான்

வலியை அதிகமாக உணர்வான்.

நாத்திகவாதி :

(சிறிது அமைதியாக)

எனக்கு நடந்தது எல்லாம்

நீ திட்டமிட்டு செய்ததா?

இறைவன் :

இல்ல.

சில விஷயங்கள் மனிதன் செய்த தவறு.

சில விஷயங்கள் இயற்கையின் நடை.

சில விஷயங்கள்

நீ உன்னையே கண்டுகொள்ள

வந்த பாடம்.

நாத்திகவாதி :

அப்படின்னா பிரார்த்தனை எல்லாம்

வீணா?

இறைவன் :

பிரார்த்தனை

நான் மாறவேண்டும்னு கேட்பது இல்லை.

நீ மாற தயாராக இருக்கிறேன்னு சொல்வது.

நாத்திகவாதி :

நான் உன்னை நம்பல.

ஆனா நல்ல மனிதனா இருக்க முயற்சி செய்றேன்.

அதுக்குப் பிறகும்

நீ என்னை ஏற்றுக்கொள்வியா?

இறைவன் :

நீ என்னை நம்பினால்தான்

நான் உன்னை ஏற்றுக்கொள்வேன்

அப்படின்னு நான் எப்போ சொன்னேன்?

நாத்திகவாதி :

(அதிர்ச்சியுடன்)

அப்படின்னா…

நாத்திகவாதிகளுக்கும்

உன்னிடம் இடமுண்டா?

இறைவன் :

அன்புள்ளவனுக்கு,

நேர்மையானவனுக்கு,

மனிதத்தை மதிப்பவனுக்கு

நான் எப்போதுமே அருகில்தான்.

நாத்திகவாதி :

(மெதுவாக)

நான் உன்னை நம்ப ஆரம்பிக்கல…

ஆனா உன்னை வெறுக்குறதும்

குறைஞ்சு போச்சு.

இறைவன் :

அதுவே போதும்.

நம்பிக்கை ஒரு விதை.

வெறுப்பு போன இடத்தில்தான்

அது முளைக்கும்.

நாத்திகவாதி :

ஒரு நாள்

நான் முழுசா நம்பினா?

இறைவன் :

அப்போ

நீ என்னை கண்டுபிடிக்க மாட்டாய்…

உன்னையே கண்டுபிடிப்பாய்.

(காற்று சற்று பலமாக வீசுகிறது.

நாத்திகவாதி அமைதியாக மலைக்குப் பார்வையைச் செலுத்துகிறான்.)

✨ முடிவு ✨

“இறைவன் – நாத்திகவாதி”

இவர்கள் எதிரிகள் இல்லை…

இருவரும் உண்மையைத் தேடும்

இரண்டு பயணிகள்.